De belangrijkste inspiratiebron is de medische wetenschap. Anatomische preparaten van mens en dier uit de 17e eeuw vind ik bijzonder fascinerend. Oude weergaven en behandelmethoden als mede de neiuwste medische uitvindingen en ontwikkelingen. Deze inspiratiebron vertegenwoordigt voor mij het besef dat mijn lichaam kwetsbaar is; dat doodgaan niet te voorkomen is.Het onderzoek naar ziektebeelden en genezing, methoden om lichamelijke afwijkingen te herstellen is in mijn ogen een zoektocht naar een perfecte wereld. Een wereld zonder lijden en misschien zelfs zonder een einde. Maar als artsen en wetenschappers in de toekomst in staat zijn doden weer tot leven te wekken, alle ziektes te genezen, afwijkingen te herstellen, iedereen 'normaal' te maken, welke invloed zou dat precies hebben op mijn, of een ander, mensenleven?Wat zijn de gevolgen van een leven zonder einde en zonder lichamelijke kwetsbaarheid? Zou die wereld perfekt zijn om als mens in te leven?