“Brählers kunst wekt postmodernistische associaties op met Amerikaanse 'neo-expressionisten' zoals David Salle en Julian Schnabel. We zien dat in zijn gebruik van beelden uit de begrijpelijke wereld die onbegrijpelijk worden. Figuratie tussen kleurrijke vlakken, ruwe streken en hyperrealisme. Hij integreert popart elementen- in kleur, in afbeeldingen uit de massamedia, in het platte genot dat massamedia beloven. Zijn schilderijen hebben ook iets vertrouwds, met verfstreken zoals de Duitse expressionisten van die Brücke dat zo'n honderd jaar geleden aandurfden. Schilders als Kirchner, Heckel, Schmidt-Rotluff lieten het academische achter zich en zochten naar de ongeremde emotie. Brähler komt uit die wereld.”

Koos de Wilt

“In het werk van Udo Braehler verschijnen kaarten of fragmenten van de Grootstad, Berliner impressies. Ze zijn zorgvuldig geregisseerd, fraai op doek geveegd, met rauw gescheurde stroken, spatten en trillende lijnen.

Braehler schilderijen zijn een geësthiseerde kritiek, een poging de stad in een expolsie van gebaren en kleur te verstillen……

…....Braehler observeert deze manifestatie van kitsch in zijn Berliner Luften, en onderwerpt haar. Of hij toont ze ons in een acrylschilderij als Arsenalkai, half onttakeld, omgeven door straatvuil. Arsenalkai is een oogstrelende compositie, een gezicht op de schoonheid van scheuren en verscheuren. Frakturschrift eist de aandacht op. Een verwijzing naar de sinistere jaren dertig? Aan de linkerkant prijkt een rode lijst, zwartgestippeld, het fragment van een muuromlijsting. Een zwarte wand. Of is het een gat? En daarop hangt dan een verdwaald geelgroen vierkant, een nachtlicht dat uitstraalt. En daarnaast een plakkaat met een gezicht, een trots portret, dat weggenomen lijkt uit de vroeg-Nederlandse schilderkunst. Een beeld van Bourgondische strengheid.”

Oscar Schrover

 

 

www.udokunst.com